[ANG PANGINOON] Darating ang oras ng pagkabuhay na muli, ngunit una, dapat munang dumaan sa krus. Kung walang krus, wala itong anumang halaga. Ang pagdurusa ay ang espada ng kabalyero na tumatagos sa lahat ng hindi nagmumula sa Itaas.
Sa pamamagitan ng pagdurusa, yumayaman ang kaluluwa dahil napapalakas ito sa laban nito kontra sa lahat ng hindi nagmumula sa Itaas. Natututo itong kumilatis; natututong lumaban para sa landas ng Matuwid at pumasok sa tamang daan. Humuhugot ng lakas ang kaluluwa sa pamamagitan ng pagsuko sa Kalooban ng Kataas-taasan; natututo itong lumakad sa landas ng Matuwid, ang iisa at tanging Banal na Tagapagligtas.
Mga anak, huwag kayong matulog! Hindi ito oras para sa pagidlip kundi para sa labanan, sapagkat darating na ang panahon ng malaking Kapighatian, at marami ang mawawala, malilito, at maliligaw; hindi nila mauunawaan ang dumarating dahil natangay sila ng mundo, nakondisyon sa kamangmangan, at naniwala sa mga sinungaling. Ang kasinungalingan ang nagligaw sa kanila. Kawawang mga kaluluwang walang pananalig, na nailaglag sa mga kamay ng mga tagahukay! Ngunit lahat ng ito ay dapat mangyari upang muling matuklasan at mahanap ng tao ang kanyang orihinal na pagkakakilanlan — siya na nabitag, madalas mula pa sa sinapupunan ng kanyang ina, ng kamangmangan tungkol sa kanyang tunay na pinagmulan, ang Langit.
Mga anak, ang malaking labanan ay isang laban para sa paglaya, at kayong lahat ay tinatawag. Ang landas ng mga simbahan ay ang landas ng Kaligtasan. Malayo sa kapangyarihan mula sa Itaas, ang tao ay isa lamang walang laman na sisidlan, na hinahampas ng bawat bagyo. Tahakin ninyo, Mga minamahal Ko, ang landas patungo sa Langit, kung saan kayong lahat ay tinatawag. Ang panahon ng Kaligtasan ay panahon ng paglaya — paglaya mula sa kasinungalingan, paglaya mula sa Sinungaling.
Ang tao, malayo sa kanyang Panginoon, ay maaari lamang mabuhay nang walang layunin.
Pinagmulan: ➥ MessagesDuCielAChristine.fr