ஞாயிறு திருப்பலிக்குப் பிறகு, புண்ணிய அன்னையின் சிலைக்கு முன்பும் குழந்தை இயேசுவின் சிலைக்கு முன்பும் பிரார்த்தனை செய்ய நான் தேவாலயத்திற்குச் சென்றேன்.
நான் புண்ணிய அன்னையை வணங்கி, நம் ஆண்டவர் இயேசுவைப் போற்றி, "புண்ணிய அன்னையே, உங்களுக்கு அழகான மலர்கள் உள்ளன. உங்களைச் சுற்றி சொர்க்க மலர்கள் நிறைந்திருக்கின்றன" என்று சொன்னேன்.
அதற்கு அவர், "இவற்றைச் செய்த என் குழந்தைகளுக்கு நான் நன்றி கூறுகிறேன், ஆனால் என் இதயம் மிகுந்த சோகத்தில் இருக்கிறது" என்றார்.
நான், "ஓ, புண்ணிய அன்னையே, நீங்கள் மகிழ்ச்சியாகத் தெரியவில்லை" என்றேன்.
அவர், "என் மகன் இந்த உலகில் இவ்வளவு நிராகரிக்கப்பட்டு, அவமதிக்கப்படும்போது நான் எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்?" என்றார்.
நான், "ஆனால் உங்களையும் உங்கள் மகனையும் நேசிக்கும் குழந்தைகள் பலர் இருக்கிறார்கள்" என்றேன்.
"சிலர் நம்மை நேசிக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களில் பெரும்பாலோர் நம்மை நேசிப்பதில்லை. அவர்கள் நம்மை நம்புவதில்லை, நம்மை நிராகரிக்கிறார்கள். அவர்கள் என் மகனை ஆழமாக காயப்படுத்துகிறார்கள்," என்று அவர் கூறினார்.
அவர் உண்மையிலேயே சோகமாகத் தோன்றினார்.
நான் அங்கிருந்தபோது, ஒரு மனிதர் அருகில் வந்து அன்னையின் சிலையைத் தொட்டு, பிரார்த்தனை செய்வதற்காக புண்ணிய அன்னையின் மீது தன் கையை வைத்தார்.
அப்போது அவர், "பார் வாலிண்டினா, நான் அவருக்கு உதவ வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார், ஆனால் அவர் என் மீது அழுக்கின் அடையாளத்தை விட்டுச் சென்றார். ஏனெனில் அவர் தனது பாவங்களை ஒப்புக்கொள்வதில்லை. மக்கள் தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட வேண்டும் என்று நீ சொல்ல வேண்டும். ஒரு மனிதருக்கு இதுவே கடினமான விஷயம் - பாவமன்னிப்பு உட்கொள்வதும், மனம் மாறுவதும். அவர்கள் என்னை நேசிக்கிறார்கள், தேவாலயத்திற்கு வருகிறார்கள், ஆனால் பாவமன்னிப்பு உட்கொள்ள விரும்பவில்லை. அவர்களுக்குள் இருக்கும் கசப்புகளையோ அல்லது அவர்களின் ஆன்மாவில் உள்ள எந்தப் பிரச்சினையையோ அவர்கள் அப்படியே வைத்திருப்பார்கள் - அதை அவர்கள் அறிக்கையிட வேண்டும்" என்றார்.
"என் சிலையைத் தொட வேண்டாம் என்று நீ மக்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். தேவாலயத்தில் யாரும் இதைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை அல்லது மக்களுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை" என்றார்.
நான் சொன்னேன், “மன்னிக்கவும், புனித அன்னையே. நான் அவரிடம் சொல்ல வந்தேன், ஆனால் அவர் மிக விரைவாக வெளியேறிவிட்டார். எனவே, இப்போது மக்களுக்காக நான் பரிகாரம் செய்யப் போகிறேன்.”
அந்த மனிதனின் கை இருந்த இடத்தில் புனித அன்னையின் ஆடையில் ஒரு அழுக்குக் கறை இருப்பதைக் காண முடிந்தது. இது அவர் விட்டுச் சென்ற பாவத்தின் கறையாகும். தனது சிலைகள் எந்த நேரத்திலும் தொட்டுத் தொர்க்கப்படுவதை அவர் விரும்பவில்லை. மக்கள் ஒப்புக்கொடுத்தல் (Confession) செய்யாதபோது, அவர்கள் தங்கள் உள்ளே பாவத்தைச் சுமந்து வருவதால் அழுக்கை விட்டுச் செல்கிறார்கள். அந்த அடையாளம் அவருடைய அழகான, தூய்மையான உருவத்தில் நீடிக்கிறது. அவர் மிகுந்த மனவருத்தத்தில் இருந்தார்.