இன்று காலை தூதரி வந்து மீண்டும் என்னை புண்ணியத் தாயைச் சந்திக்க அழைத்துச் சென்றார். அவர் மிகவும் இளமையாக, சுமார் பதினைந்து அல்லது பதினாறு வயதுப் பெண்ணாகக் காணப்பட்டார்.
நான் அவரைப் போற்றி, "ஓ, என் அழகான தாயே! இன்று நீங்கள் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறீர்கள்" என்றேன்.
அவர் புன்னகைத்து, "வாலிண்டினா, என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதற்கு நன்றி. மக்கள் எனக்கு அளிக்கும் கசப்பான பிரார்த்தனைகளையும் ஜெபமாலைகளையும் சேகரிக்க நான் இப்போது உலகம் முழுவதும் சுற்றி வருகிறேன் என்பது உனக்குத் தெரியுமா? மக்கள் உண்மையான பக்தியுடன் இல்லை."
"கசப்பானதா?" என்று நான் நினைத்தேன்.
பிறகு புண்ணியத் தாய் எனக்குப் பல எலுமிச்சம்பழங்களைக் காட்டினார், பெரிய மஞ்சள் நிற எலுமிச்சம்பழங்கள் அவை.
அவர் சொன்னார், "எலுமிச்சை எவ்வளவு கசப்பாக இருக்கிறது என்று நீ பார்க்கிறாயா? அப்படித்தான் பிரார்த்தனை சொர்க்கத்திற்குச் செல்கிறது. கசப்பான பிரார்த்தனை!"
நான் ஆச்சரியத்துடன், "ஓ, புண்ணியத் தாயே!" என்று கூவினேன்.
அவர் அன்பான தாயின் அதிகாரத்துடன் என்னை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டி, "இதைப் பற்றியும் நீ எழுது" என்றார்.
நான் மெதுவாகக் கேட்டேன், "புண்ணியத் தாயே, இதை நான் எழுத வேண்டுமா? இப்படிப்பட்ட செய்தியை நான் எழுதும்போது மக்கள் அதை விரும்ப மாட்டார்கள்."
அவர் பதிலளித்தார், "ஆம், நாங்கள் உனக்குக் காட்டும் அனைத்தையும் நீ எழுதி அவர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். நீ எங்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். மக்கள் கடவுளை இவ்வளவு தூரம் நோகடிக்குகிறார்கள் என்றால், அவர்கள் கடவுளுக்கு என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை அவர்களுக்குச் சொல்லித் தெரியப்படுத்த வேண்டாமா? இல்லையெனில், யாரும் ஒருபோதும் மனமாற்றமடைய மாட்டார்கள். மக்கள் தங்கள் இதயத்திலிருந்து முறையாகப் பிரார்த்தனை செய்யவும், கடவுளுக்கும் எங்களுக்கும் உண்மையான பக்தியுடனும் இருக்க ஊக்குவிப்பாயாக, ஏனெனில் அவர் மிகவும் நோகடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்."
அதன்பின் நாங்கள் அங்கிருந்து புறப்பட்டு ஒரு வீடு போன்ற அறைக்குள் நுழைந்தோம். உள்ளே, ஒரு சிறுவன் ஓடி வந்து என்னைக் கட்டிப்பிடித்தான், நானும் அவனைத் திரும்பக் கட்டிப்பிடித்தேன். அவர் சிறுவன் இயேசு ஆண்டவர் என்பதை நான் உடனே உணர்ந்தேன்.
அவர் அழுது கொண்டிருந்தார். முகம் முழுவதும் கண்ணீர் வழிய உண்மையிலேயே அழுது கொண்டிருந்தார். நான் அவரைத் தழுவி ஆறுதல்படுத்தினேன்.
நான் கேட்டேன், “ஓ, நீங்கள் ஏன் அழுகிறீர்கள்? அழாதீர்கள். எல்லாம் சரியாகிவிடும்.”
மக்கள் மனமாற்றம் அடையவும், அவரிடம் வரவும் விரும்பாதபோது நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு உண்மையிலேயேத் துயரப்படுகிறார். எனவே, கடவுளுக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் வகையில் நம் இதயத்திலிருந்து பிரார்த்தனை செய்வதில் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.
மக்கள் சொல்லும் எல்லாப் பிரார்த்தனைகளும் அழகாக விண்ணுலகைச் சென்றடைவதில்லை. பல பிரார்த்தனைகள் உண்மையானதாகவோ அல்லது இதயத்திலிருந்து வருவதாகவோ இல்லாததால் அவை கசப்பான பிரார்த்தனைகளாகின்றன. ஒரு சிறிய பிரார்த்தனையைச் சொல்லி, அந்த வார்த்தைகளை அமைதியாகத் தியானிப்பதே சிறந்தது. கடவுளுக்கு உங்கள் வார்த்தைகள் மட்டுமல்ல, உங்கள் இதயமும் தெரியும்.
கசப்பான பிரார்த்தனைகளைச் சேகரிப்பதைப் பற்றி ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாய் இதற்கு முன்பு என்னிடம் பேசியதில்லை.