فرزندانم، آمده‌ام تا با شما درباره ایمان سخن بگویم، زیرا برای بسیاری، ایمان صرفاً ظاهری است و هیچ محتوایی ندارد.
بسیاری به کلیسا می‌روند، دعاها را تکرار می‌کنند و ادعای باور دارند، اما همچنان طبق اراده خود زندگی می‌کنند. آن‌ها در گناهانشان پافشاری کرده و تسلیم همان رذایل می‌شوند.
آن‌ها ادعا می‌کنند که ایمان دارند، اما بی‌تفاوت، سرد و تهی از هرگونه شور و اشتیاق نسبت به خدا باقی می‌مانند.
آن‌ها خشم و کینه نسبت به برادران و خواهران خود دارند؛ نمی‌بخشند؛ والدینشان را رها می‌کنند و هیچ توجهی به دیگران ندارند.
ایمان حقیقی نیازمند استقامت، پایداری و ثبات است.
اگر صادقانه پسر مرا دوست داشته باشید، نمی‌توانید به او آسیب بزنید؛ نمی‌توانید از برادران و خواهران خود متنفر باشید.
پسر من عیسی هر کاری می‌کند تا شما حضورش را احساس کنید؛ او در تمام طول زندگی همراه شماست.
او هر کاری می‌کند تا خود را در هر آنچه پیرامون شماست، نمایان و قابل شناسایی کند، اما شما او را نمی‌بینید.
او هر کاری می‌کند تا از طریق راه‌های بی‌شماری که خود را ابراز می‌کند، شنیده شود، اما شما صدای او را نمی‌شنوید.
و با این حال او آنجاست — در هر گوشه خیابان، در آن گدایی که دستش را به سوی شما دراز کرده، در آن فرد سالخورده‌ای که نیازمند مراقبت است، در آن کودک رهای شده‌ای که هق‌هق می‌کند... — اما شما بی‌تفاوت از کنارشان می‌گذرید.
ای عزیزان من، ایمان باید بر پایه عشق و محبت، ایثار، و چشم‌پوشی کامل از چیزهای مادی، بیهوده و بی‌فایده بنا شود.
بنابراین، شما که می‌خواهید با من همراه شوید در این پیام تامل کنید، زیرا برای آنکه واقعاً در کنار من — من، مادر خدا — گام بردارید، باید سرشار از این ایمانی باشید که پسر مرا تکریم کند.
این پیام من برای امشب است؛ شما را به نام تثلیث مقدس برکت می‌دهم و در قلبم جای می‌دهم.
مادر دوست‌دار شما، مریم، مادر محبت مسیحی